چه کسی به اختلال وسواس فکری-عملی مبتلا می‌شود؟

تخمین زده می‌شود که ۱.۲٪ از بزرگسالان آمریکایی در سال گذشته اختلال وسواس فکری-عملی داشته‌اند. (NIMH)
شیوع اختلال وسواس فکری-عملی در سال گذشته برای زنان (۱.۸٪) بیشتر از مردان (۰.۵٪) بوده است. (NIMH)
شیوع مادام‌العمر اختلال وسواس فکری-عملی در میان بزرگسالان آمریکایی ۲.۳٪ بود. (NIMH)
در میان بزرگسالان مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی، تقریباً نیمی (50.6٪) اختلال جدی داشتند. 34.8٪ دیگر از بزرگسالان مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی اختلال متوسط و 14.6٪ اختلال خفیف داشتند. (NIMH)
در ایالات متحده، میانگین سن شروع اختلال وسواس فکری-عملی ۱۹.۵ سال است و ۲۵٪ موارد تا ۱۴ سالگی شروع می‌شوند. شروع اختلال پس از ۳۵ سالگی غیرمعمول است اما اتفاق می‌افتد. (DSM-5)
سن شروع بیماری در مردان زودتر از زنان است: تقریباً 25٪ از مردان قبل از 10 سالگی دچار این بیماری می‌شوند. شروع علائم معمولاً تدریجی است؛ با این حال، شروع حاد نیز گزارش شده است. (DSM-5)
بدون درمان، میزان بهبودی در بزرگسالان پایین است (مثلاً ۲۰٪ برای کسانی که ۴۰ سال بعد دوباره ارزیابی شده‌اند). (DSM-5)

اختلال وسواس فکری عملی چگونه درمان می‌شود؟

هنگام جستجوی درمان برای اختلال وسواس فکری-عملی، بسیار مهم است که اطمینان حاصل شود که ارائه دهنده از درمان‌های مبتنی بر شواهد برای اختلال وسواس فکری-عملی استفاده می‌کند. وقتی درمانی مبتنی بر شواهد است، به این معنی است که علم، همراه با سایر متخصصان، تأیید کرده‌اند که این درمان برای یک مشکل خاص مفید است. اگر درمانی مبتنی بر شواهد نباشد، درمانگر از بهترین شیوه‌ها استفاده نمی‌کند و بیماران درمانی دریافت می‌کنند که در بهترین حالت مفید نیست و در بدترین حالت مضر است.

یکی از روش‌های درمانی برای اختلال وسواس فکری-عملی، مواجهه و پیشگیری از پاسخ (ERP) است . این تکنیک شامل مواجهه با یک محرک ناراحت‌کننده بدون انجام هیچ گونه آیین و رسومی است. از طریق ERP، دو تغییر رخ می‌دهد: عادت کردن و یادگیری مهاری. عادت کردن، کاهش طبیعی مغز و بدن در پریشانی بدون انجام آیین و رسوم است. بدن یاد می‌گیرد که برای کاهش پریشانی، نیازی به آیین و رسوم نیست و با ادامه عادت کردن، تسکین بلندمدت بیشتری نسبت به تسکین کوتاه‌مدت حاصل از آیین و رسوم وجود دارد. تغییر دوم، یادگیری مهاری یا یادگیری ایمنی جدید است. از آنجا که نمی‌توانیم چیزی را فراموش کنیم، می‌خواهیم اطلاعات و تجربیات اضافی ارائه دهیم تا پاسخ اولیه به مرور زمان تغییر کند. از طریق یادگیری مهاری، فرد می‌فهمد که اگرچه یک محرک ممکن است ناراحت‌کننده باشد، اما به احتمال زیاد اتفاق نمی‌افتد و اگر هم رخ دهد، احتمالاً کمتر از آنچه از آن می‌ترسد، فاجعه‌بار خواهد بود.
درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) یکی دیگر از روش‌های درمانی مبتنی بر شواهد برای اختلال وسواس فکری-عملی است. این روش، پذیرش، ذهن آگاهی و راهبردهای تغییر رفتار را به منظور افزایش انعطاف‌پذیری روانشناختی در تلاش برای حضور و مشارکت در زندگی با هدف زندگی در خدمت اهداف و ارزش‌های زندگی فرد، به جای خدمت به کاهش علائم و مدیریت اضطراب، در بر می‌گیرد.
یکی دیگر از درمان‌های مبتنی بر شواهد برای اختلال وسواس فکری-عملی، درمان شناختی رفتاری مبتنی بر استنتاج (I-CBT) است. این درمان، تفکر ناکارآمدی را که باعث ایجاد شک وسواسی می‌شود، هدف قرار می‌دهد. 12 ماژول به فرآیندهایی که باعث ایجاد و حفظ شک وسواسی می‌شوند، می‌پردازد و هدف آن حل این شک‌ها و کاهش سردرگمی استنتاجی است. از طریق I-CBT، افراد در زمان حال مستقر می‌شوند و می‌توانند داستان‌های تخیلی را که در تخیل پرورش یافته‌اند و OCD آنها را به عنوان چیزهایی نامربوط به زندگی فعلی خود پذیرفته است، کنار بگذارند. این درمان به بازیابی اعتماد به نفس و عزت نفسی که OCD از آنها گرفته است، کمک می‌کند.
یک درمان اضافی که فواید آن برای اختلال وسواس فکری عملی (OCD) اثبات شده است، ذهن آگاهی است. دو اصل اساسی ذهن آگاهی، حضور در زمان حال و عدم قضاوت است. هدف از حضور در زمان حال، خروج از ذهن و ورود به بدن و افزایش آگاهی از آنچه در لحظه اتفاق می‌افتد، است.